6.

Podniosłam się z kolan i również poszłam do kuchni. John i Azel siedzieli naprzeciw siebie przy niewielkim kuchennym blacie; oboje zaspani, zajęci własną kawą.
- O której wstałaś? – Zapytał John, gdy stanęłam w drzwiach.
- Wcześnie. Może koło 5:00 nad ranem. – Wzruszyłam ramionami.
- Nie spałaś ze mną. – Stwierdził.
- Bo nie miałam miejsca na łóżku.
- Słyszałem cię w nocy. – Odezwał się szatyn.
- Wychodziłam na balkon. – Odpowiedziałam mu.
Pomimo zmęczenia i tego, że wczoraj opróżniliśmy kilka butelek alkoholu, on nadal był w moich oczach przystojny.
- Co robiłaś od 5:00? – Zainteresował się mój brat.
- Poszłam na spacer i koniec końców znalazłam się na kawie z uroczym chłopakiem. – Odparłam z lekkim uśmiechem.
John i Azel spojrzeli po sobie ze zdziwieniem, po czym oboje przerzucili wzrok na mnie.
- No co? – Zapytałam.
- Byłaś na kawie z… Kim? – Zapytał John.
- Przedstawił się, jako Alan. – Odparłam.
Chłopcy spojrzeli na siebie rozbawieni i nawet nie ukrywali tego, że mają ochotę wybuchnąć głośnym śmiechem.
Pokręciłam tylko głową rezygnując z wszelkich pytań i usiadłam obok brata.
- Zjadłbym coś. – Mruknął pod nosem blondyn.
- To sobie zrób śniadanie. – Wzruszyłam ramionami.
- Maleńka… - jęknął. – Proszę… - dodał ciszej.
Widząc zmarnowaną twarz mojego brata i jeszcze bardziej zmarnowaną twarz Azela westchnęłam cicho. Leniwie podniosłam się z krzesełka na równe nogi i podeszłam do lodówki. Wzrokiem przemknęłam między wszystkimi produktami.
- Jajecznica, może być? – Zapytałam.
- Idealnie. – Powiedział John, a w jego głosie można było usłyszeć nutę wdzięczności.
Wyjęłam z lodówki kilka jajek, znalazłam patelnię i wszystko, co było mi potrzebne. Zaczęłam szykować śniadanie…

(***)

- John! John! – zawołałam za bratem stojąc na balkonie.
Blondyn zadarł głowę do góry i spojrzał się na mnie pytająco.
- Kup po drodze więcej whiskey. – Poprosiłam uśmiechając się z rozbawieniem.
Chłopak tylko machnął na mnie ręką i wsiadł do samochodu. Z utęsknieniem patrzyłam jak piękna Impala odjeżdża wąską uliczką.
W mieszkaniu zostałam tylko ja i meble. Opadłam ciężko na kanapę, wyciągnęłam nogi przed siebie.
- Do południa jakoś przeżyję. – Westchnęłam sama do siebie i zamknęłam oczy.
Zamierzałam odespać noc, którą przemęczyłam na fotelu. Zasnęłam niemalże od razu.
Nie śniłam, a przynajmniej tego nie pamiętałam. Byłam zbyt zmęczona by pamiętać głupie sny.
Obudził mnie telefon, który rozdzwonił się w najlepsze.

To się robi coraz bardziej tandetne, albo ja po prostu już nie wiem co mam pisać.
Jeszcze trochę i rzucę to w pizdu, ewentualnie wezmę się w garść i zacznę trzeźwo myśleć.
Co to będzie, co to będzie, tego nie wiem.
Swoją drogą dawno mnie tu nie było, moi mili, w tym miesiącu wybiło mi ostatnie naście lat, dodatkowo dostałam sie na studia. Co dalej? To się wszystko okaże.
Postaram się pisać, częściej, lepiej, ciekawiej.
Naprawdę się postaram.

Special Death.